Pigmeje – najmniejsi ludzie świata


Ci mali, leśni ludzie trudnią się myślistwem i zbieractwem, z reguły prowadzą koczowniczy tryb życia. Ich wzrost waha się od 140 do 150 cm. Zamieszkują różne regiony wśród mozaiki plemion w Afryce równikowej. Ich populacja liczy około 100 tys. osób. Pochodzenie Pigmejów pozostawało dotychczas niewyjaśnione. Wskazówki w tym względzie nie mogli dostarczyć lingwiści, ponieważ Pigmeje nie posługują się wspólnym językiem. Nie mają w swojej tradycji mitu o przodku. Członkowie jednej grupy nie wiedzą o istnieniu innych, nie mają świadomości wspólnej historii.

Na czas polowań Pigmeje zbierają się pod przewodnictwem tymczasowego wodza.

Pigmeje dzielą się na trzy grupy:

Mbuti (Las Równikowy Ituri)

Twa Binga (Republika Środkowoafrykańska)

Baka (Gabon i Kamerun).

Z punktu widzenia antropologii tylko pierwszą grupę można zaliczyć do Pigmejów właściwych, bowiem tylko oni charakteryzują się wzrostem wyraźnie niższym niż średni wzrost rodowitych mieszkańców Afryki.

Pigmeje mają bogate życie obrzędowe związane z totemizmem.

Pochodzenie

Do niedawna pochodzenie Pigmejów pozostawało niewyjaśnione. Odpowiedzi dostarczyły ostatnie badania naukowców francuskich. Analizując 20 markerów genetycznych w materiale pobranym od 604 Pigmejów z Kamerunu, Gabonu i Kongo (plemiona Baka, Koya, Bongo, Bezan, Kola), poddając wyniki komputerowej symulacji uwzględniającej miliony możliwości przebiegu dziejów tych plemion i ich członków, badacze ułożyli najbardziej przystający do aktualnej sytuacji genetycznej, historyczny model ich pokrewieństwa.

Pokazuje on, że wspólny przodek Pigmejów żył 54 tysiące lat temu. Ich podział na odrębne plemiona rozpoczął się przed około 2800 laty i zbiegł się w czasie ze zmianą sposobu gospodarowania ziemią w Afryce – ludy Bantu zaczęły trudnić się rolnictwem na wielkich obszarach subsaharyjskich. Prawdopodobnie zakłóciło to ekosystem, w którym żyli Pigmeje i jednolity dotychczas lud został poszatkowany na odrębne grupy. Pozbawieni zupełnie kontaktu, zostali zepchnięci na margines afrykańskiego życia.

Wzmianki o Pigmejach pojawiają się też w cywilizacjach starożytnych, najczęściej w starożytnym Egipcie i Kartaginie. Naukowcy sugerują, że gdy Egipcjanie podróżowali do tajemniczego Puntu, mogli napotkać na ludzi mniej więcej wzrostu Pigmejów.

http://www.rp.pl/artykul/2,268835_Bardzo_dawny_bardzo_maly_protoplasta_.html

http://pl.wikipedia.org/wiki/Pigmeje

Reklamy

Jesteś na tyle odważny/a by wybrać się w podróż przez Saharę??


Sahara


Sahara jest to strefa pustynna położona w północnej Afryce. Jest ona największą pustynią na Ziemi (ma 9 064 300 km2), rozciągająca się na długości 5700 km od Oceanu Atlantyckiego na zachodzie po Morze Czerwone na wschodzie; od północy ograniczona jest górami Atlas i wybrzeżem Morza Śródziemnego.

 

Na krajobraz Sahary składa się pustynia kamienista z której po pewnym czasie na skutek wietrzenia skał powstaje pustynia żwirowa i piaszczysta. Często można spotkać wyżłobienia zrobione przez rzekę zwane uedami, oraz duże pokłady osadzonej soli zwane szottami. Miejsca występowania wody zwane są oazami.W oazach dzięki wodzie na poletkach uprawia się pszenicę, proso, jęczmień, a w ogródkach można spotkać drzewka brzoskwiniowe, pomarańczowe, cytrynowe i palmę daktylową bez której nie może obejść się żadna oaza. Jednym z największych problemów mieszkańców oaz jest duże zasolenie wody, z tego powodu rolnicy muszą odwadniać pole z słonej wody, a używają do tego kanałów odwadniających.Główne bogactwa mineralne to złoża ropy naftowej i gazu ziemnego.

Klimat suchy zwrotnikowy odznaczający się dużą dobową amplitudą temperatur – do 40°C (maksymalna temperatura 56,3°C). Roczna suma opadów nie przekracza 200 mm. Zimą na Saharze wieją silne wiatry (o nazwach regionalnych między innymisamum).

źródło: http://cuda–swiata.cba.pl/